@sophak.net is all about me, my family and friends

Jan 06 2009

The BET

sophak| Category: Daily life | 1 Comment

pikachu2
ប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំ(វិន័យ)គឺជាអ្នកគាំទ្ររឿងតុក្កតាដ៏ល្បីរបស់ជប៉ុនមួយដែលមានឈ្មោះថា Pokemon ជាពិសេសគឺតួអង្គ Pikachu នៅក្នុងរឿងនោះ។ ដែលថាគាំទ្រនេះ គឺមិនមែនគាំទ្រធម្មតាៗទេ គឺគាំទ្រយ៉ាងសម្បើមតែម្តង ហា ហា។ អោយតែនិយាយអីប៉ះពាល់អា Pikachu ហ្នឹងតែតិច គឺវិន័យចេញមកប្រកែកការពារភ្លាម។ ថ្ងៃមួយយើង (ពូ មីង វិន័យ និងខ្ញុំទាំងពីរនាក់) បាននាំគ្នាទៅញុំាបាយនៅហាង VIP Buffet។ យើងបាននិយាយគ្នាពីនេះពីនោះយ៉ាងច្រើន ទីបំផុតក៏និយាយចូលដល់រឿង Pikachu។ មិនដឹងយ៉ាងម៉េច ស្រាប់តែបងម៉ារីប្រាប់ទៅវិន័យថាសត្វ Pikachu ហ្នឹងមានពិតមែននៅជប៉ុន នៅក្នុងរូងមួយលើភ្នំក្បែរកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ពួកយើង។ វិន័យមិនជឿទេ ហើយបីនាក់គ្នាខ្ញុំក៏តាំងប្រកែកតវ៉ាគ្នាទ្បើង (ខ្ញុំចាក់បណ្តោយតាមលោកបង)។ ទីបំផុត មានអីក្មេងហៅភ្នាល់បណ្តោយ។ គេថាពេលខ្ញុំពីរនាក់ត្រលប់មកដល់ជប៉ុនវិញ ត្រូវថតរូប Pikachu រួចផ្ញើរតាម Email អោយគេមើល បើ Pikachu ពិតជាមានមែន គេនឹងសុខចិត្តចាញ់ហើយសងលុយចំនួន ៥០០ដុល្លារ។ តែបើមិនមានទេ ត្រូវអោយគេ ៥០០ដុល្លារវិញ។ ហា ហា ខ្ញុំសួរវិន័យថា អូនឯងទើបអាយុ៩ឆ្នាំចឹងភ្នាល់ដាក់ដល់៥០០ដុល្លារចឹង តិចអត់មានលុយសងបង? ស្រាប់តែពេលហ្នឹងពូខ្ញុំខ្សិបប្រាប់ខ្ញុំថាវិន័យពិតជាមានលុយច្រើនជាងហ្នឹងមែននៅក្នុងកូនជ្រូកសន្សំលុយរបស់គេ។ ហា ហា

មកដល់ជប៉ុនវិញ ខ្ញុំនិងបងមិនបានចងចាំរឿងភ្នាល់ហ្នឹងទេ ស្រាប់តែថ្ងៃនេះប្អូន Email មកសួរថាម៉េចហើយថត Pikachu បាននូវបង បើអត់មាន Pikachu ការពិតទេសូមបងកុំភ្លេចផ្ញើរលុយសងប្អូន។ ខ្ញុំអានម៉ែលហើយចង់តែសើច ហើយខ្ញុំក៏ឆ្លើយម៉ែលទៅវិញថា Pikachu ខែត្រជាក់ខ្លាំងចឹងវានាំគ្នារត់ចេញពីសំបុកដែលវាធ្លាប់នៅអស់ហើយ ទាល់តែខែក្តៅទើបនាំគ្នាត្រលប់មកវិញ ហើយសុំជំពាក់រូបថតហ្នឹងរហូតដល់ខែក្តៅក្រោយ។ ស្រាប់តែ៥នាទីក្រោយ វិន័យផ្ញើរមកវិញថាគេមិនអាចរង់ចាំបានទេ ហើយគេថា “I know you’re just trying to cheat me!”
ហា ហា ហា ហ្នឹងហើយអត់មិនអត់ទៅនាំគ្នាបោកក្មេង។ ក្មេងអាទ្បូវមិនចេះតែជឿផ្តាសទេ។ សូម្បីតែប៉ាម៉ាក់ប្រាប់ក៏គេមិនចង់ជឿដែរ លើកលែងតែគ្រូរបស់គេប្រាប់។ ចឹងបានថា……

(more…)

Jan 03 2009

2 Months

sophak| Category: Daily life | 4 Comments

Untitlddded-1

Kone Neath waiting for the 2nd injection this morning. 2 times more to go… Be brave my dearie!

Untitled-1

Miss. Gorgeous

Jan 01 2009

ការឆ្លងឆ្នាំ២០០៩របស់ខ្ញុំ

sophak| Category: Daily life | 7 Comments

យ៉ាងម៉េចដែរថ្ងៃឆ្លងឆ្នាំម្សិលមិញអ្នករាល់គ្នា? សង្ឃឹមថាគ្រប់គ្នាប្រាកដជាមាននូវពេលវេលាដ៏គួរអោយចងចាំមួយ។

ចំណែកខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិប៉ុន្មាននាក់បានរៀបចំពិធីជួបជុំតួចមួយនៅក្នុងបន្ទប់ស្នាក់នៅរបស់មិត្តខ្ញុំ។ ពួកយើងនាំគ្នាធ្វើមីខគោ សាច់មាន់ចៀននិងបង្អែមតិចតួច។ ពួកយើងញុំាបណ្តើរ ជជែកគ្នាលេងបណ្តើរ ព្រមទាំងមើលកម្មវិធីទូរទស្សន៏សំរាប់ថ្ងៃឆ្លងឆ្នាំនេះបណ្តើរ។ ការជួបជុំលើកនេះគឺខុសប្លែកពីរាល់ដង ព្រោះម្នាក់ៗបានទិញកាដូយកមកជាមួយសំរាប់លេងដោះដូរចាប់កាដូ។ មានអី សប្បាយម្យ៉ាងដែរ ហើយថែមទាំងធ្វើអោយខ្ញុំនឹកឃើញកាលនៅរៀនឯមហាវិទ្យាល័យ ព្រោះយើងតែងតែមានពិធីជប់លៀងបែបនេះរាល់ដងនៅពេលចូលឆ្នាំសកល និងឆ្នាំខ្មែរ។

យើងមិនបាន Count Down ជាមួយទូរទស្សន៏ទេ ព្រោះចុងបពា្ចប់នៃការជួបជុំរបស់យើង យើងសំរេចចិត្តនាំគ្នាទៅ Shrine នៅពេលម៉ោងជិតឆ្លងឆ្នាំដើម្បីវាយជួងនិងបួងសួង។ នៅទីនោះមានពូៗ មីងៗមួយក្រុម ដែលមើលទៅប្រហែលជាអ្នកស្មគ្រ័ចិត្តបានកំពុងនាំគ្នាដាំស្រាអង្ករក្តៅ និងទឹកតែចែកអោយពួកយើងនិងអ្នកដទៃទៀតដែលនាំគ្នាទៅបួងសួងនៅទីនោះ ព្រោះអាកាសធាតុត្រជាក់ខ្លាំង។ ក្រោយវាយជួងហើយ ពួកគាត់បានអោយផ្លែក្រូចពួកយើងម្នាក់មួយ ទុកជាសំណាងល្អសំរាប់ឆ្នាំថ្មី។

តាមពិតទៅការធ្វើការបួងសួងបែបនេះក្នុងពេលឆ្លងឆ្នាំធ្វើអោយយើងមានអារម្មណ៏ជ្រះថ្លា។ នេះជាបទពិសោធន៏លើកទីមួយរបស់ខ្ញុំដែលបានទៅឆ្លងឆ្នាំបែបប្រពៃណីជប៉ុននៅឯវត្តអារាមជាលក្ខណះស្ងប់ស្ងាត់ ជាជៀងការទៅឆ្លងឆ្នាំនៅឯទីប្រជុំជន មានមនុស្សកកកុញដែលខ្ញុំបានធ្វើពីឆ្នាំមុនៗ។

សង្ឃឹមថាឆ្នាំថ្មីនាំមកនូវតែសេចក្តីសុខដល់យើងគ្រប់ៗគ្នា!